Voor mijn recensie eerst een bekentenis: behalve de hitjes van School is Cool heb ik nog niets van de band gehoord. Ik was er niet op hun magistrale finale van Humo's Rock Rally en heb ook alle andere kansen om ze aan het werk te zien aan me laten voorbijgaan. Ik was zelfs te leeg om de Humo te kopen waar ze hun cd voor een derdewereldprijsje hadden bijgeplot. Vanavond moet blijken of ik hiervoor als straf het schavot moet beklimmen of me net met een tevreden glimlach kan omdraaien in mijn bedstee en de slaap der onschuldigen genieten.

De MaZ is mooi gevuld op een doordeweekse donderdag. Sommigen zijn hier wel heel vroeg, en voor het verkeerde optreden. Ze blijven bij hoog en laag beweren dat het The Aggrolites zijn die hier vandaag hun ding komen doen. Zelfs een metershoog School Is Cool-spandoek boven het podium kan ik ze niet helemaal overtuigen ("Die treden toch morgen op?", "Ja en vandaag komen ze al reclame maken!").

Voorprogramma Zinger start recht voor de raap, scheurende gitaren en een frontmannetje dat nog maar net uit zijn pukkels lijkt te zijn gegroeid, maar met de stem van een bouwvakker met een rokerslong om U tegen te zeggen. De eerste twee nummers kunnen als dijken onze noorderburen beschermen als het water begint te stijgen. Als een meute losgeslagen wildemannen verovert Zinger de zaal. In de background maken twee blazers alles nog eens zo mooi, ze gieten wat soulsaus over het gebeuk, nice! De diepe rochel waarmee frontman Pieter Deknudt inzette maakt plaats voor iets dat me vaagweg aan dEUS doet denken, of neen, aan Zita Swoon.
Helaas kan Zinger dit niveau niet de hele set vasthouden. Ze lijken nog sterk 'op zoek naar de look', nu eens als een soort mini-Goose, dan weer high in the sky zwevend op hun eigen 'stratosphere'. Ook het publiek heeft het niet altijd even gemakkelijk om ze te volgen. Al bij al toch wel een groep met veel potentieel in hun wortels, meer dan genoeg om een stevige plataan uit te laten groeien.

School is Cool kiest voor de A Brand-opstelling, iedereen netjes op een rij vooraan op het podium. Ze zijn überhip bij onze jonge snaken (nummer één in de Afrekening) en dat laat zich horen. Lang geleden dat ik nog eens gillende tienermeisjes meemaakte! Ze trappen zonder compromissen af met hun hitsingle 'The World Is Gonna End Tonight', niet het meest happy statement, maar gebracht met een 'goesting' die hier lijnrecht tegenin gaat.
Door hun opstelling kom je ogen tekort, altijd gebeurt er wel iets op het podium, zanger Johannes Genard trekt de kop met zijn strakke stem, soms heeft hij iets Costello-achtigs, op een ander moment denk ik meer aan The Proclaimers (die brillen hé). Nele Paelinck vertegenwoordigt helemaal solo de vrouwelijke sekse, en het moet gezegd: ze doet dat met zoveel enthousiasme dat ik (bijna) mijn trouwring weggooi. Huppelend, dansend als een herderinnetje tussen haar schapen.
Het opvallendste schaap in de weide is zeker en vast Andrew van Ostade, de Bez (remember The Happy Mondays?) van School Is Cool. Maar in tegenstelling tot die kerel heeft zijn bijdrage echt een impact op de muziek (Bez zou steeds het podium beklimmen met zijn instrument: lege maracas! (Google!)). Waar de teksten van School Is Cool opvallend veel over dood, bijna dood of toch minstens zwaar gewond gaan, lukt het Andrew om het publiek met zijn dolle percussiefratsen toch in 'a good vibe' te houden. Het is duidelijk dat hij de voedingsdriehoek niet echt ter harte neemt, maar wat een shaker!
Daarnaast staat bassist Toon Van Baelen er eerlijk gezegd wat bij als een treurwilg. Wel een hippe bas, als ik me niet vergis heeft hij die nog van Paul McCartney gepikt.
Matthias Dillen tenslotte zorgt samen met Andrew voor een dik muzikaal fundament. Zijn drumspel is de ideale kweekbodem voor de feestpop van School Is Cool. En een feestje wordt het. Je moet het maar doen, als 'Antwaarpse' band een thuismatch spelen in Brugge.

Opvallend toch wel dat een groepje dat nog maar komt piepen al zo'n mooi repertoire bij elkaar heeft gepend. Ze moeten het zeker niet alleen van hun hits hebben.

Eerlijk gezegd, sla me nu niet dood, vindt ik het stembereik van Johannes Genard nogal beperkt. Hij geeft zich 100 % maar iets meer 'ggrowwwlll' zou wel mooi zijn.
Het goeie nieuws is dan weer dat School Is Cool niet steunt op één pilaar. Steeds opnieuw slagen ze er in om met iets verrassends, iets fris uit de hoek te komen. Vooral de percussie, ik blijf er op terugkomen, speelt hierin een rol. Wanneer zelfs Genard op een trom begint te meppen waan ik me zelfs even midden in een scène van Braveheart, inclusief woestbrullende Schotten!
De covers (van Vaya Con Dios en The Pixies) mogen er zijn maar, en dat pleit voor hen, het zijn de eigen nummers die hier vanavond scoren. Even wordt het heel stil wanneer de band midden in het publiek akoestisch gaat. Heel anders, heel mooi. School Is Cool brengt serieuze thema's met een vette knipoog ("Fuck you in morse code", je moet er maar opkomen!).
"Gimme Time" wordt door iedereen meegebruld, voor mijn part mogen ze hier in hun eigen vaste klaslokaal voor altijd blijven. Iedereen maandag met plezier terug naar school!


Kris Logghe