Duisternis deed de MaZ daveren op beangstigende subwoofers, waardoor het publiek 'diep in de dub' werd gezogen!

Duisternis deed de MaZ op 27 februari daveren op beangstigende subwoofers, waardoor het publiek 'diep in de dub' werd gezogen. Burial was de eerste van de eerste die me deed genieten van iets dat bewust naar de bovengrond kwam: dubstep. Een Chimay of twee later kwam de boost, de verslaving aan een een genre waar we op zaten te wachten. Niet dat ik thuis ben in dance, d & b, ... maar het hield me vast: een ontdekking rijker, veel centen armer. Steeds heb ik genoten van de geflipte klanken die Lee Perry kon toveren uit zijn glitterend petje, wat Linton Kwesi Johnson met poëzie uit zijn hoed toverde. Bij kode9 kreeg ik diezelfde ervaring in één pakket, zoals Burroughs en Kerouac die zouden spuwen in tijden van reccesie. Michael Franti deed het ooit voor in het voorprogramma van Billy Bragg, waar Einsturzende Neubauten iets was voor vreemden: trillende boren, zagende skills, gestoorde geluidjes, die enkel James Yuill kan maken. Meer daarover later. Het is geleden van het tijdperk waarin men in Gent, in prachtige havenloodsen, illegaal kon raven op Aldibier en Afrikaanse repetitieve beats. New beat was done, 'meat is murder' kwam eraan, ertussenin kon en mocht er veel ... Het werkte niet echt op onze benen maar onze hersenen werden door een loodzware bas in een gitzwarte woordenval gezogen dankzij het enthousiasme van MC The Spaceape. Het leek alsof je binnenin een klankkast vertoefde en je hersenen een uitweg zochten langs je oren. Ik heb er in ieder geval van genoten om te merken dat het er 20 jaar geleden ook zo aan toeging.

Filip Leupe