DM Stith: sober en superintimistisch!

Jawel hoor: de verwachtingen stonden supergespannen voor het concert van DM Stith. Een grote, nieuwe meneer uit de States kwam naar Europa afgezakt met een debuutalbum dat eind 2009 in zéér veel eindejaarslijstjes zal prijken. Je zou voor minder naast je botten gaan lopen als je dergelijk concert kan meemaken in de West-Fluten!

Maar eerst even naar het concert vóór deze top of the bill: Marla Hansen, viola-liste bij DM Stith, kwam alleen het podium op voor een wat folkie en zeer sobere set. Haar songs zaten zeer simpel in elkaar en ademden wat de sfeer uit van een kampvuuroptredentje. Voor mij mag folk gerust met wat meer weerhaakjes gepaard gaan (DM Stith verstaat deze kunst glashelder!) maar Marla was mij wat te braaf, wat te simpel, wat te… Chiro. Ik heb liever een paar stoute scouts. Maar ja, wie ben ik? Toen de celliste van DM Stith erbij kwam ging het al wat beter en tijdens het laatste nummer van haar set kwam zowaar David Michael Stith zelf het podium op, om haar song te ondersteunen met gitaar. Niet slecht, maar ik heb mijn folk liever wat avontuurlijker! Daar zit de sublieme Devendra Banhart natuurlijk voor iets tussen!

Op naar het grote werk van DM Stith. De verwachtingen waren des te meer gespannen omdat DM Stith pas voor het eerst een heuse tournee doet en voorheen als puber met knikkende knietjes op een podium bleek te staan. De man heeft voor het eerst een groep van 5 muzikanten bijeen gebracht, waaronder een rudimentaire drummer, twee vrouwen op viola en cello, een bassist en een gitarist.

DM Stith stak van wal met zijn bekendste song ('Pity Dance') en gooide daarmee al direct zijn belangrijkste wapen in het strijdperk. Behoorlijk gedurfd voor een startende muzikant! Daarna volgde nog een prachtsong van zijn cd 'Heavy Ghost', nl. 'Thanksgiving Moon' (toevallig ook de lievelingssong van onze jongste dochter Zita). Het viel daarbij direct op dat de ingewikkelde arrangementen van zijn songs live veel soberder werden gebracht. Weg alle bliepjes en blopjes, het ging er hier straight aan toe, zonder tierlantijntjes. Wellicht was dat ook in deze setting niet haalbaar.

Het concert werd duidelijk geschraagd door de gitaar en de stem van David Michael Stith. Het rudimentaire drumspel werkte in het begin wat tegendraads maar viel meer en meer in goede aarde en paste eigenlijk wel bij de songs van Stith. De songs werden grandioos ondersteund door de twee meisjes op violige snaren. DM Stith bracht zijn songs veel soberder dan op cd, maar dat gaf het concert een superintimistische sfeer. Zijn stem doet voluit zijn werk. Een waardig applaus was het antwoord vanuit de zaal en daar was David zéér dankbaar voor.

DM Stith heeft zijn entree niet gemist. Dat hij vroeger superverlegen op een podium stond was hem nauwelijks aan te zien. Hij bracht zijn songs op een heel andere maar héél echte manier. Zijn prachtige debuutalbum wordt ondersteund door zeer gevoelige debuutoptredens. Stith wandelt dus - zeker qua stem - terecht in de voetsporen van Antony Hegarty. Met wat geluk zullen we nog veel van hem horen. Well done, David!

Wim Demarest