Tweemaal Nashville op het programma vanavond! En erg veel grijzend volk in de zaal, die tot de nok gevuld was.

Op het voorprogramma stond Bruce Bherman, een Engelsman met Oostends-Brugse roots. Zijn 6de cd 'Untagged Friends', nam hij op in Nashville, onder de deskundige leiding van Kurt Wagner, frontman van het alternatieve countrycollectief Lambchop. De heer Wagner maakte onder de welsprekende titel 'Invariable Heartache' onlangs een stijlvolle country-cd met Cortney Tidwell, een jongedame uit de country . Zij werkte ook mee aan het album van Bherman. Net als producer Mark Nevers, gekend van Andrew Bird, die het geheel inblikte! Het schijnt een bijzonder sterk melancholische album te zijn.
Live stond Bruce Bherman (akoestische gitaar en zang) met een zekere Wouter 'Wowo' Spaens op het podium. Die speelde elektrische gitaar. Ze brachten geen alternatieve country, meer singersongwriter-achtige spullen, een soort van Americana. Bruce Bherman heeft een donkere stem die mooi samen gaat met zijn melodieën. Wowo Spaens bracht een vaak heel indringend gitaarspel. Ze speelden alleen nummers uit 'Untagged Friends', goed gebracht, maar vaak wat losjes uit de pols gespeeld. Soms was de sfeer pakkend, soms niet. Een grotere band zou de nummers meer tot hun recht laten komen, denk ik. Een wisselvallig concertje, maar goed als opener voor de avond.

En dan kwam Mijnheer Tony Joe White, alias The Swamp Fox. Hij is ondertussen 68 jaar, geboren in Louisiana en getogen in Nashville en werd zwaar beïnvloed door Lightnin' Hopkins. White is in zijn eentje de grondlegger van de swamp blues: een zompige zangstijl met een donkere bariton en een hoekig, tsjokkend gitaarspel, wat een duistere tint aan de blues geeft. Tony Joe is vleesgeworden bluesy-soul! Zijn diepdonkere stem is gemaakt voor melancholieke bluessnaren.

Tony Joe White is een grote mijnheer uit de jaren zestig en zeventig die hits leverde aan Tina Turner ('Steamy Windows') en Elvis Presley. Hij werkte ook vaak samen met Joe Cocker en Eric Clapton. Een ware legende dus, zou Jools Holland zeggen. Dat werd echter live niet helemaal waar gemaakt. De zanger-gitarist stond in duo op het podium, samen met een drummer. Hij zat de hele tijd weggestopt onder een hoed en een donkere zonnebril. Kwestie van zijn rimpels niet te laten zien? Achtenzestig jaren eisen hun tol: zijn zangwerk is van donker naar murmelend geëvolueerd, alhoewel hij bij momenten nog sterk vocaal uit de hoek kon komen. Het ging met ups en downs. Zijn gitaarwerk is van hoekig naar distorted geëvolueerd, een beetje à la Neil Young. Vaak deed hij tijdens solo’s zijn gitaar blaffen en schreeuwen, met felle uitschuivers als gevolg. Hij speelde van oud naar nieuw, ook een paar nummers uit zijn laatste cd 'The Shine'. Een paar kalmere nummers vulden de distorted songs mooi aan. Het publiek gaf hem een verdiend applaus voor bewezen diensten. Het was de jonge Tony Joe White niet meer, het was een metamorfose.
Op het einde zong hij met grote instemming van de zaal 'Polk Salad Annie'.  Een waardig concert van een grote mijnheer die wat pluimen aan het verliezen is, da's de leeftijd, nietwaar…
Een paar weken geleden zag ik in Verviers in de Spirit of 66 Doctor Feelgood, een groep vol grijsaards én dat was pas snedig. Maar mooie, donkere, vergane glorie, die mag er ook wel eens wezen!


Auteur: Wim Demarest