Wie recent niet naar Brussel had willen reizen om het optreden van Get Well Soon te zien, kon vandaag gewoon in Brugge terecht. Met twee volledige sets kon van een voorprogramma geen sprake zijn, maar iemand moest de avond openen.

Het androgyne wezen dat Get Well Soon van een stem voorzag, bleek dan toch een zanger te zijn. De diepe stem waar zelfs Tracy Chapman voor zou passen, bleek uitermate geschikt om de melancholische songs van genoeg ballen te voorzien alvoor het écht droevig werd. Maar ook het catchy 'Seneca's Silence' met een soortement vibrafoon en 'Angry Young Man' konden bekoren.
Net wanneer hun songs je in slaap leken te wiegen, wisten die Duitsters terug te verassen met 'We are Ghosts'. Het gebruik van trompet en viool zorgden voor een verfrissend geluid samen met de operastem van de dame vooraan.

De beelden die de muziek begeleidden vormden een origineel decor van verlaten wouden met opstandige herten, zinkende duikboten, ... die samen met de belichting de band er bijna liet in meespelen. Met de aftiteling bij afsluiter 'Roman Empire' leek de band wel een score te hebben gespeeld bij een speelfilm. Door de bedanking van Brugge en z'n publiek had de toeschouwer er precies zelf deel van uitgemaakt.

Terug van nooit erg ver weggeweest uit Brugge: Under Byen. De engelenstem van zangeres Henriette Sennenvaldt had niet zo ver naar achter hoeven te staan, maar verder was daar niets van hoorbaar. Door wissels binnen de band kwam de nadruk op andere instrumenten te liggen, met opvallend meer gitaarwerk dan bij hun vorige doortocht.

Soms leek het alsof je stond te kijken naar een eeuwenoude Deense ambacht die voor de gelegenheid met veel sinecure werd voortgezet. Zonder dat dit saai moet lijken, wel integendeel. Al was het deze avond vooral een ingehouden set. Ik dacht een paar keer: 'moest de drummer/percussionist zijn cymbalen nu voluit stukslaan, het zou pijn doen'.

Pas tegen het einde kwam de groep onder stoom, getuige het bisnummer dat bij het beste van de avond mocht gerekend worden. Vraag me niet naar songtitels, laat staan waarover ze zong, maar het duister licht en de dromerige klanken die voorbij passeerden hadden geen visuals nodig. Zowel Get Well Soon als Under Byen kwamen afgezakt met een nieuw album onder de oksels. Voor wie de recensies mocht geloven -zoek met enige willekeur in het rond- schiep dat hoge verwachtingen. Wel, er is weinig van gelogen.

Ewout Compernol

Grimmig en duister Brugge

Een dubbele affiche met twee bijzondere bands. Get Well Soon uit Duitsland en het Deense Under Byen. Geen onbekenden voor de fijnproevers, maar een volle MaZ konden we nu toch ook niet verwachten. Edoch kunnen ze beiden een zaal met select publiek volledig in vervoering brengen, zo bleek iets later op de avond.

Get Well Soon, de Duitse band rond Konstantin Gropper, begon de avond op een prachtige wijze. Met hun kersvers album 'Vexations' onder de arm speelden ze de MaZ plat. Net zoals hun laatste worp, maakten ze ook van dit concert een totaalgebeuren. Niet enkel de nummers sloten naadloos op elkaar aan, ook de visuals waren van verbluffende kwaliteit. We waren als het ware figuranten in de wondere wereld die Get Well Soon voor ons creëerde.

Naast het nieuwe werk, werd er ook geput uit oudere materiaal. De nummers uit 'Rest Now, Weary Head' klonken even vol en bij wijlen dramatisch. Al was het toch vooral 'Angry Young Man' en 'We Are Free' uit hun laatste worp dat ons bij de les hield. En uiteraard de prachtig krachtige stem van Gropper himself. Ze lieten alvast een schitterende indruk na, wij kijken uit naar de toekomst.

Even later was het de beurt aan het Deense Under Byen, de publiekstrekker van de avond. Hun volle klank konden we linken aan de voorafgaande groep, maar Under Byen ging toch een stuk dieper.
 
Openingsnummer van dienst was 'Den Her Sang Handler Om At Fa Det Bedste Ud Of Det', waar strijkers een prominente rol spelen en we al snel terug verliefd worden op de hese en typisch Scandinavische stem van Henriette Sennenvaldt. Ondanks de sporadisch luchtige noten was het toch al duidelijk dat dit geen hapklare muziek is. En maar goed ook, want dat rauwe en intense maakt Under Byen nu net zo uniek.

Ook zij speelden nieuw materiaal uit 'Alt Er Abt' dat toch anders klonk dan hun vorig werk. Reden was het vertrek van hun piano/keyboardspeler en een daarmee gepaarde soundswitch. Al zal dit wellicht niet iedereen zijn opgevallen. Titelsong 'Alt Er Abt' en 'Plantage' waren daar zo'n voorbeelden van. Doordat deze wat naakter waren ingevuld, klonken ze tegelijkertijd meer venijnig en wrang. Een nieuwe richting die zich zeker niet tegen het bescheiden succes van de band zal keren.

Al waren wij vooral onder de indruk van 'Af Samme Stof Som Stof', een licht etherisch nummer uit hun voorgaande plaat die dezelfde naam draagt. En tevens een nummer dat Under Byen muzikaal perfect muzikaal samenvat.

Een bijzondere avond was dit zeker. Met een nieuwe ontdekking en een oudere bekende, die ook nu weer een blijvende indruk achterliet. We zijn dan ook blij dat deze Denen al langer een abonnement lijken te hebben op Belgische concertzalen en tekenen maar al te graag present voor een volgende passage.

Janne Steenbeke (daMusic)