Sleepingdog, is de Nederlands-Belgische Chantal Acda (o.a. ook in Isbells, True Bypass, The Dead Texan) op gitaar/piano/zang, met aan haar zijde de Amerikaanse producer/toetsenist/sound engineer Adam Bryanbaum Wiltzie (ook in A Winged Victory For The Sullen, Aix Em Klemm, Dead Texan, The Stars Of The Lid). In een korte set puurden ze nummers uit zowel 'With Our Heads In The Clouds And Our Hearts In The Fields' (haar vorig jaar verschenen album), 'Naked in a Clean Bed' (2006), en 'Polar Life' (haar veelgeprezen plaat uit 2008). Dat ze speelde met koorts (wist ze me vooraf te vertellen) was niet te merken. Tijdens opener 'Polish Love Song' gaat haar stem als honing over de frêle piano-akkoordjes, Wiltzie werkt beheerst af met slepende gitaardrones in dit pareltje uit Sleepingdog's laatste plaat.

Acda had ook haar collega's van Isbells uitgenodigd (waar ze sedert een tijdje ook deel van uitmaakt) om nummers als 'My Night', 'Arms Up High', 'He Loved To See The World Through His Camera', en - mijn persoonlijke favoriet - 'From Where It Was', te komen versterken: Gaëtan Vandewoude op akoestische gitaar/drums/zang, Gianni Marzo subtiel en op geheel eigen wijze op banjo, lapsteel en zang, en nog iemand op trompet bezorgen Sleepingdog's veelzijdige nummers nog een aantal extra dimensies. Vooral de manier waarop in 'He Loved ...' het volume langzaam de hoogte ingaat, en de sublieme samenzang in 'From Where It Was', zijn magistraal. Afsluiten doet Sleepingdog met 'Sun Sinks In The Sea', een ingetogen maar sterk bezield nummer uit 'Polar Life', met een pianoloopje en wederom Acda's zeemzoete stem als hoofdingrediënten. Het cancelen als voorprogramma van A Winged Victory For The Sullen vorig jaar in 4AD is bij deze méér dan vergeven.

Adam Bryanbaum Wiltzie, nu met A Winged Victory For The Sullen, start in hun openingsnummer per abuis met dezelfde toonbanken - die hij nota bene aanstuurt met een gitaar door een computer - als deze die hij gebruikte in de set van Sleepingdog. Eerder een valse start dan een Gevleugelde Overwinning dus m.a.w. (al kraaide Wiltzie wel 'Victory' toen hij dit euvel in amper 2 minuten kon oplossen). Al was er niemand die hem dat kwalijk kon nemen. Ik herinner me een optreden waarin zijn laptop ineens crashte met een knal die iedereen minstens enkele centimeters van zijn stoel deed wippen, "That's what you get when you make music with computers" orakelde Wiltzie toen.
A Winged Victory For The Sullen - verder bestaande uit de gelauwerde Amerikaanse pianist/componist Dustin O'Halloran, en live bijgestaan door een strijkerstrio - bracht in de herfst van 2011 hun titelloze debuut uit, opgetrokken uit 7 nummers waarin een dialoog tussen minimalistische piano en postrock-arrangementen onthutsend mooie resultaten oplevert. Neo-klassiek meets ambient. Het is moeillijk om een nummer te kiezen dat eruit springt, gezien je de set bijna als 1 geheel moet beluisteren/beleven. De visuals die tijdens de nummers verschijnen zijn vaak treffend: een traag roterend maanaanzicht tijdens 'We Played Some Open Chords And Rejoiced For The Earth Had Circled The Sun Yet Another Year' (leek me wel passend), net zoals een resem cijfers die mij betoverd achterlieten in de nét niet in chaos uitmondende finale van 'Steep Hills Of Vicodin Tears' (het enige nummer waarin O'Halloran en Wiltzie even van plaats wisselden trouwens). Subliem.

Auteur: Thomas Bossuyt