Bedachtzaam maar nietsontziend veroverde de instrumentale rock van Earth donderdagavond de Stadsschouwburg van Brugge. Zelden klonk metal zo jazzy en episch.

Metal in de Stadsschouwburg? Ja, sinds Vangheluwe zijn ze in het brave Brugge zo van God los dat zelfs dit kan. Muziekclub Cactus had Earth geprogrammeerd in deze statige zaal, en dat zorgde voor een grappige botsing van werelden. Ontroerend was hoe de deftige dames die de plaatsen moesten toewijzen, volhardden in hun rol en de ruige rockers in het gareel kregen.

Al moet je dat ruige bij Earth relativeren. Frontman Dylan Carlson ziet er met zijn boeventronie (inclusief druipsnor) wel uit als een kroegtijger in een aftandse afspanning langs de Route 66, maar zijn muziek valt al lang niet meer onder de noemer hard & heavy. In Brugge openden Carlson en co. hun concert met 'Black Water Side' van de Schotse folkmuzikant Bert Jansch. Het oorspronkelijke nummer, een breekbare zanglijn ondersteund door een fingerpicking gitaarspel, muteerde hier tot een bedachtzame soundscape waarin ijle celloklanken, zachte strelingen van de gitaar en met de borstel beroerde drums rond elkaar draaiden.

Tempo omhoog, volume omhoog
'Descent to the Zenith' en 'Father Midnight' uit de prachtplaat 'Angels of Darkness, Demons of Light I' (2011) bouwden voort op dezelfde ingrediënten, maar joegen het tempo en volume de hoogte in. Tweemaal greep Earth terug naar zijn metalroots, het sterkst in 'Ouroboros Is Broken', de eerste song die Carlson ooit voor zijn band schreef. Earth was overigens de oorspronkelijke naam van Black Sabbath, en hier hoorde je waarom Carlson zijn groep naar zijn helden vernoemde. De oerrock van Black Sabbath werd uitgekleed en vertraagd tot alleen de brute riff overbleef. Carlson, die voordien vooral in zichzelf gekeerd en over zijn gitaar gebogen stond, vond zowaar even de gitaarheld in zichzelf terug en etaleerde zijn beste machoposes.

Daarnaast dwaalde Earth in Brugge ver af van harde groepen als Melvins en SunnO))), met wie het vaak in één adem wordt genoemd. Carlson kondigde het nog niet op cd verschenen 'Multiplicity of Doors' zelfs aan als een wals, al betwijfelen we of de burgerdames die de Brugse Stadsschouwburg in de beginjaren bezochten, op dit nummer elegant hadden kunnen dansen.

Episch
In het slotoffensief, met 'Old Black' en vooral 'Angels of Darkness, Demons of Light' kreeg het concert epische allures. Gitaar, bas en cello gingen met elkaar in dialoog en raakten in crescendo verstrengeld, om dan weer hun eigen weg te zoeken en uit te sterven in zachte feedback. Dichter bij jazz zal Earth niet meer komen. Nu snappen we ook waarom Earth zo'n duivels goede naam is voor deze groep: haar muziek beweegt op het tempo van de platentektoniek. Tergend traag schuiven verschillende lagen over elkaar, maar als de beweging voltooid is, blijkt alles onherroepelijk gekanteld.


Auteur: Pieter Coupé - De Morgen

Het Amerikaanse Earth, uit Seattle, is al actief van ’90. Centrale pion van de band is gitarist Dylan Carlson, die een beetje lijkt op Howe Gelb van Giant sand. De groep was in die jaren één van de grondleggers van de drone/doom en laat in die donkere en dreigende sound traag slepende, broeierige filmische trips horen. Postrock avant la lettre of avantgarde. Ze gooien er zelfs fraaie stukjes psychedelica en progrock tegenaan, wat de muzikale schoonheid onderstreept. Ze roepen beelden op van een desolaat landschap, met in de verte een ‘petite maison dans la prairie’. Earth is zowat de Ennio Morricione van de drone en heeft een western uit zonder acteurs.

De Stadsschouwburg in Brugge fungeerde als een ‘prairie’decor van deze groeisound, gekenmerkt door uitsluitend instrumentale, minimalistische, lange en repetitieve structuren. Het kwartet dat naast Carlson bestond uit drumster en tevens vrouw, Adrienne Davies en ‘nieuwe’ leden, Lori Goldstone op cello en bassiste Angelina Beldoz, plaatsTen het pas verschenen ‘Angels of light, demons of darkness 1’ voorop. Deze songs, waaronder “Blackwater site”, “Descent to the Zénith”, “Father midnight” en “Old black” stralen rust en gemoedelijkheid uit én zijn toch vinnig door de apocalyptische ondertoon van het gitaargetokkel, het ietwat scherper gitaarspel, de gepaste, (licht) dreunende basstunes, de donkere cello en de ingehouden, sobere, golvende drums en cimbaalslagen. Het oudere werk was dreigender en onheilspellender en hier kon het kwartet wat forser, en krachtiger gaan op “Code maestro in flat minor” uit ’96, of “Ouroboros is broken” uit ’91. Huivering en elegante schoonheid waren hier op z’n plaats. Mistige achtergrondbeelden konden er wel bij om de instrumentale muziek van Earth beter tot z’n recht te laten komen. De cultband hoeft niet onder te doen van de huidige ‘boom’ postrock/metal/drones & doom en wordt dan ook gegeerd door de fans binnen deze stijlen...

We kregen een deels uitgesponnen versie te horen van de titelsong van de recente cd, omgeven van fuzz - en galmbewegingen, om dan feilloos over te gaan naar toegankelijke ‘onheil’ pop; na een klein anderhalf werd hiermee de set besloten. Gerust mocht de kosmische Earth trip nog wat langer duren.

Earth had op hun tournee Sabbath Assembly mee. Het kwartet grossierde in ‘70s psychedelische rock van o.m. de Velvet Underground & Nico, is niet vies van hardrock en trippop op z’n David Lynch’s. De indringende vocals van de bevallige zangeres Jessica Toth waren dan ook bepalend binnen het muzikaal concept. Ze klonken duidelijk krachtiger dan hun grootmeesters, maar behielden een repetitieve structuur en spannende, slepende, broeierige ritmes met een donkere, onheilspellende, verdwaasde ondertoon. De wierook die ze vooraan op het podium leidde de mystieke avond in…

Auteur: Johan Meurisse (Musiczine)